
Ntô sicilianu scrittu, s'usa spissu la «J» doppu na vucali.
La "j" è veru usata nta assai òpiri littirari siciliani. Nun è na littra siciliana antica.
diiùnu -> dijùnu
addiiìri -> addijìri
vìiu -> vìju
Àiita -> Àjita
mpiiàri -> mpijàri
arriiuncàri -> arrijuncàri
liiàri -> lijàri
mpiiuràri / piiuràri -> mpijuràri / pijuràri
crìiu -> crìju
anniiàri -> annijàri
fùiiri -> fùjiri
frìiiri -> frìjiri
friiùtu -> frijùtu
priiùncu / piiùncu -> prijùncu / pijùncu
addiiittàri -> addijittàri
priièra -> prijèra
ecc.
bajunitti (baiunitti)
majuri (maiuri)
haju (haiu)
ajutu (aiutu)
maju (maiu)
appoju (appoiu)
ajeri (aieri)
abbajari (abbaiari)
ajutari (aiutari)
majuscula (maiùscula)
majulinu (maiulinu)
vujautri (vuiàutri)
staju (staiu)
ecc.
Pi putiri scrìviri 'n sicilianu, racumannamu d'usari la "j" doppu la vucali "i" ma siddu veni usata doppu n'àutra vucali nun cunzidiramu lu sò usu comu n'erruri. Una dî ccizzioni cchiù ntirissanti è chidda di "pèiu"/"pèju" ca ntô plurali sulu si poti scrìviri "pèji" (allura loggicamenti s'havi a scrìviri puru la furma singulari cu na "j", quinni "peju" è megghiu di "peiu")
Why are we here?
All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License
This page is cache of Wikipedia. History